Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

Νεοέλληνες ραγιάδες...

Εξεγείρονται όλοι και ο καθένας για την πάρτη του.

Εξεγείρονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, εξεγείρονται οι αγρότες και ζητούν περισσότερα χρήματα, υποστήριξη του εισοδήματος τους, και οικονομικές ενισχύσεις.

Ζητούν από την κυβέρνηση, την κάθε κυβέρνηση, παροχές και χρήμα όπως το παιδάκι ζητά από τους γονείς του περισσότερο χαρτζιλίκι, αντί να ζητούν να διαφεντεύουν μόνοι τους τη ζωή τους και τις τύχες τους. Αντί να ζητούν η βούληση τους να είναι αυτή που θα κατευθύνει και θα χαράζει την πορεία της χώρας που ζούνε.

Ζητούν σαν τους επαίτες και σαν μικρά παιδιά από τον αυστηρό πατέρα τους. Συμβιβάζονται και αποδέχονται το δουλικό μοντέλο της διακυβέρνησης που θέλει το λαό και τον πολίτη μικρό παιδάκι να ζητάει ελεημοσύνη από τα αφεντικά.

Σαν και να μην είναι το κράτος αυτό δικό τους, σαν να μην είναι αυτοί που το αποτελούν σαν και να μην μπορούν να έχουν καμιά παρέμβαση σε αυτά που συντελούνται και γίνονται γι΄ αυτούς, χωρίς αυτούς. Και δεν έχουν.

Αλλά το μόνο που ζητούν δεν είναι η δυνατότητα να διαχειρίζονται την δική τους ζωή, αλλά χρήμα, αυτό μόνο ζητούνε από αυτούς που τους διαφεντεύουν. Γιατί έτσι έχουνε μάθει, να έχουνε αφέντες.

Και όταν τα οικονομικά αιτήματα τους «τακτοποιούνται» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, λουφάζουν όλοι και γίνονται ο χαρτοπόλεμος στις κομματικές συγκεντρώσεις, γίνονται ο πασατέμπος της εξουσίας, και το άλλοθι της δημοκρατίας τους.

Στοιβάζονται «δημοκρατικά» στα κομματικά γραφεία και κάνουν ουρές στους βουλευτάδες τους για ένα διορισμό, για μια θέση, για ένα ρουσφέτι.

Τι και αν τους αποκλείουν από την συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα, τι και αν τους στερούν κάθε δυνατότητα έκφρασης, τι και αν αλλοιώνουν την βούληση τους με παρωδίες εκλογικών νόμων, τι και αν τους αρπάζουν τον ιδρώτα τους με μίζες, με δομημένα ομόλογα, με φακελάκια, και με κάθε λογής άλλα τερτίπια και καμώματα, αυτοί ζητούν μόνο χρήμα.
Λίγα ή περισσότερα ευρώ ακόμα για να το βουλώσουν, για να αποτραβηχτούν ήσυχοι και να αφήσουν τους άλλους, τα αφεντικά, να κάνουν την δουλειά τους.

Δεν έχουν άλλες αξιώσεις, δεν νιώθουν το πόθο να διαχειριστούν τη ζωή τους, να θέσουν μόνοι τους τα όρια της ζωής τους, οι βουλευταδες του νομού τους θα «καθαρίσουν» γι΄ αυτούς όταν έρθει η ώρα να ζητήσουν ένα κρεβάτι στο νοσοκομείο, μια θέση στο δημόσιο, η ακόμα και ένα εισιτήριο για να πάνε να ψηφίσουν

Ραγιάδες και στην ψυχή και στο μυαλό. Σκλάβοι που ζητούν αφεντάδες για να τους κηδεμονεύουν και να τους επιβάλλονται ακόμα και με το βούρδουλα , δίνοντας τους λίγα από τα ψίχουλα που ζητάνε.

Δεν έχουν μάθει ακόμα, και δεν θέλουν, να είναι ελεύθεροι. Αυτοί έτσι μάθανε στη λοβιτούρα, στη κλάψα, στο ψέμα, στη μικροαπατεωνιά, στο «γλείψιμο», και στο προσκύνημα. Πουλάνε την ψυχή τους για λίγα ευρώ, για να έχουν την «ησυχία» τους μέσα στο κλουβί τους.

Αυτός ο λαός αξίζει τελικά των δεινών του.

Κυρίαρχε λαέ...

2 σχόλια:

Hlektra είπε...

Συμφωνώ απολύτως μαζί σου.
Χαρακτηριστικά θυμάμαι τους συνδικαλιστές της τράπεζας της Ελλάδος να κρατάνε πανό που έγραφε «δεν θέλουμε το ΙΚΑ σας» (η κάτι παρόμοιο), αντί να φωνάζουν : να καταργηθεί το ΙΚΑ (της ντροπής) για όλους … αυτός ο τόπος δεν έχει καμία ελπίδα ! Οι πολίτες αυτού του τόπου έχουνε τους πολιτικούς, δημοσιογράφους, δημόσιους υπαλλήλους κλπ. που τους αξίζουν. Όλοι θέλουν το δικό τους παιδί να γίνει γιατρός, για να «τα παίρνει» εκείνο.
Όσο για τους λίγους «κοινωνικά σκεπτόμενους» ανθρώπους αυτού του τόπου…κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά.

Ανώνυμος είπε...

Η τεχνική του διαίρει και βασίλευε ήταν πάντα και συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι πολύ αποτελεσματική. Δεν υπάρχει και μεγάλη απόσταση από τις πρόσφατες δηλώσεις περί διατάραξης της ομαλής μας κοινωνικής ζωής από τα τρακτέρ στην Αθήνα, που προσπαθούν να φέρουν το σύνολο των πολιτών "απέναντι" στους αγρότες μέχρι την υστερία που τόσα χρόνια παρουσιάζει τους μετανάστες να ρημάζουν την Ελλάδα και τον φόβο για τις επεκτατικές βλέψεις τον Σκοπίων. Η μισαλλοδοξία, η αδιαφορία και ο ανταγωνισμός απορρέουν από το σύστημα που μας κυβερνάει, σύστημα που βολεύει πολλούς και υπνωτίζει ακόμη περισσότερους. Δυστυχώς όλος ο κόσμος σκύβει το κεφάλι και υπακούει και όχι μόνο οι Έλληνες. Ας ελπίσουμε να έρθει σύντομα η μέρα που θα ορθώσουμε όλοι το ανάστημά μας,κατ' αρχήν ως άνθρωποι και στην συνέχεια ως οτιδήποτε άλλο. Μερικές και μεμονωμένες λύσεις απλά θα διαιωνίζουν την τωρινή κατάσταση.